علائم ابتلا به اوتیسم در کودکان: نشانه اولیه اوتیسم نوزاد و کودک

اوتیسم از طریق طیفی از علائم بیان می‌شود. اختلال طیف اوتیسم در نوزادی و اوایل کودکی بروز می‌کند و باعث تأخیر در بسیاری از زمینه‌های اساسی رشد مانند یادگیری صحبت کردن، بازی و تعامل با دیگران می‌شود. نظرات مختلفی بین پزشکان، والدین و متخصصان درباره علت ایجاد اوتیسم و ​​بهترین راه درمان آن وجود دارد. با این حال، یک واقعیت وجود دارد که همه با آن موافق هستند: مداخله زودهنگام و فشرده در این زمینه تاثیر مثبتی دارد. تشخیص زودهنگام اوتیسم باعث ایجاد تفاوت اساسی در درمان و کنترل این بیماری می‌شود. با شناختن علائم و نشانه‌های اولیه، می‌توانید کودک خود را برای یادگیری، رشد و شکوفایی یاری کنید.

اوتیسم چیست؟


تا همین اواخر، اکثر دانشمندان معتقد بودند که اوتیسم بیشتر در اثر عوامل ژنتیکی ایجاد می‌شود. اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که عوامل محیطی نیز ممکن است در ایجاد اوتیسم تاثیرگذار باشد.

نوزادان ممکن است با یک آسیب‌پذیری ژنتیکی در برابر اوتیسم متولد شوند که در نتیجه توسط چیزی در محیط خارجی ایجاد می‌شود، چه در حالی که هنوز در رحم هستند و چه مدتی بعد از تولد. توجه به این نکته ضروری است که محیط در این زمینه به معنای هر چیزی در خارج از بدن است و محدود به مواردی مانند آلودگی یا سموم موجود در جو نمی‌شود. در حقیقت، به نظر می‌رسد یکی از مهمترین محیط‌ها، محیط قبل از تولد است.

علائم و نشانه‌های اوتیسم نیز مانند اثرات آن متفاوت است. برخی از کودکان مبتلا به اوتیسم فقط دارای نقایص خفیف هستند، در حالی که برخی دیگر موانع بیشتری برای غلبه بر آن‌ها دارند. با این حال، هر کودک در طیف اوتیسم، حداقل تا حدی، در سه زمینه زیر با مشکل مواجه است:

  • برقراری ارتباط کلامی و غیر کلامی
  • ارتباط با با دیگران و دنیای اطرافشان
  • فکر کردن و رفتار انعطاف‌پذیر

علائم ابتلا به اوتیسم در نوزادان و نوپایان


علائم ابتلا به اوتیسم در نوزادان و نوپایان

اگر اوتیسم در دوران نوزادی اتفاق بیفتد، درمان می‌تواند از انعطاف‌پذیری قابل توجه مغز نوزاد بهره ببرد. اگرچه تشخیص اوتیسم قبل از 24 ماه دشوار است، اما علائم اغلب بین 12 تا 18 ماه بروز می‌کند. اگر علائم تا 18 ماهگی تشخیص داده شود، درمان فشرده ممکن است به بازگرداندن مغز و برگرداندن علائم کمک کند.

اولین نشانه‌های اوتیسم شامل عدم وجود رفتارهای معمولی است- نه وجود رفتارهای غیرعادی - بنابراین می‌توان گفت که تشخیص آن دشوار است. در بعضی موارد، اولین علائم اوتیسم حتی به عنوان علائم "کودک خوب" تعبیر می‌شود زیرا ممکن است نوزاد آرام، مستقل و کم اهمیت باشد. با این حال، اگر بدانید باید به دنبال چه چیزی باشید، زودتر می‌توانید متوجه علائم هشداردهنده شوید.

برخی از نوزادان مبتلا به اوتیسم به نوازش پاسخ نمی‌دهند، علاقه‌ای برای اینکه دیگران آن‌ها از روی زمین بردارند و بغل کنند از خود نشان نمی‌دهند و یا هنگام تغذیه به مادران خود نگاه نمی‌کنند.

علائم اولیه

نوزاد یا کودک نوپای شما این کارها را انجام نمی‌دهد:

  • تماس چشمی برقرار نمی‌کند، مانند نگاه کردن به شما هنگام غذا خوردن یا لبخند زدن زمانی که به او لبخند می‌زنید
  • به صدا زدن نام خود یا به صداهای آشنا پاسخ نمی‌دهد
  • اشیاء را به صورت بصری دنبال نمی‌کند یا وقتی به چیزی اشاره می‌کند حرکات شما را دنبال نمی‌کند
  • برای خداحافظی دست تکان نمی‌دهد، یا از حرکات دیگر برای برقراری ارتباط استفاده نمی‌کند
  • برای جلب توجه سر و صداهایی از خود ایجاد نمی‌کند
  • به نوازش پاسخ نمی‌دهد یا علاقه‌ای به اینکه او را بغل کنید از خود نشان نمی‌دهد
  • از حرکات و بیان صورت شما تقلید نمی‌کند
  • با افراد دیگر بازی نمی‌کند یا علاقه و لذت خود را به اشتراک نمی‌گذارد
  • اگر به شما آسیبی وارد شود یا ناراحتی داشته باشید توجه نمی‌کند یا اهمیتی نمی‌دهد

نشانه‌های هشداردهنده رشد

تأخیرهای زیر ارزیابی فوری مشکل کودک را توسط پزشک متخصص اطفال تضمین می‌کند:

  • تا 6 ماه: هیچ لبخند بزرگ یا بیان شاد و صمیمی دیگری ندارد
  • تا 9 ماه: بدون ایجاد صدای پی در پی، لبخند، یا سایر حالت‌های چهره
  • تا 12 ماه: عدم پاسخ به اسم خود
  • تا 12 ماه: بدون هیچگونه تولید صدا یا حرف زدن کودکانه
  • تا 12 ماه: بدون حرکات پی در پی مانند اشاره، نشان دادن، رسیدن یا تکان دادن دست
  • تا 16 ماه: هیچ کلمه‌ای نمی‌گوید
  • تا 24 ماه: هیچ عبارت دو کلمه‌ای معنی داری که شامل تقلید یا تکرار نباشد نمی‌گوید

علائم و نشانه‌ها در کودکان بزرگتر


علائم و نشانه‌ها در کودکان بزرگتر

با بزرگتر شدن کودکان، علائم هشداردهنده برای اوتیسم متنوع‌تر می‌شوند. علائم و نشانه‌های هشدار دهنده زیادی وجود دارد اما به طور معمول بیشتر علائم حول مهارت‌های اجتماعی، اختلالات گفتاری و زبانی، مشکلات ارتباطی غیر کلامی و رفتارهای انعطاف‌پذیر قرار دارند.

علائم مشکلات اجتماعی

  • بی‌توجهی یا بی‌اطلاعی از افراد دیگر یا اتفاقاتی که در اطراف آن‌ها میفتد
  • نمیدانند چگونه با دیگران ارتباط برقرار کنند، بازی کنند یا با آن‌ها دوست شوند
  • ترجیح می‌دهند که لمس نشوند، نگه داشته نشوند، یا نوازش نشوند
  • بازی‌های "تظاهری" را انجام نمی‌دهند، در بازی‌های گروهی شرکت نمی‌کنند، از دیگران تقلید نمی‌کنند یا روش‌های خلاقانه‌ای را برای استفاده از اسباب بازی‌ها بکار نمی‌برند
  • در درک احساسات یا صحبت کردن در مورد آن‌ها مشکل دارند
  • به نظر نمی‌رسد وقتی دیگران با آن‌ها صحبت می‌کنند، گوش بدهد
  • علائق یا دستاوردهای خود را با دیگران به اشتراک نمی‌گذارند (نقاشی، اسباب بازی)

تعامل اجتماعی اساسی برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می ‌واند دشوار باشد. به نظر می‌رسد بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم ترجیح می‌دهند در دنیای خود زندگی کنند و از دیگران دور شوند.

علائم مشکلات گفتار و زبان

  • با صدای غیر عادی یا با ریتم عجیب و غریب صحبت می‌کند (مثلاً جمله را طوری تمام می‌کند که انگار سؤالی می‌پرسد)
  • تکرار کلمات یا عبارات بارها و بارها، اغلب بدون هدف ارتباطی
  • به جای پاسخ دادن به سوال، سوال را تکرار می‌کند
  • به طور نادرست از زبان استفاده می‌کند (خطاهای گرامری، کلمات اشتباه) یا با شخص سوم به خود اشاره می‌کند
  • در برقراری نیازها یا خواسته‌های خود مشکل دارد
  • مسیرها، مکان‌ها یا سؤالات ساده را درک نمی‌کند
  • معنی تحت‌الفظی حرف‌ها را دریافت می‌کند (طنز، کنایه و طعنه را درک نمی‌کند)

کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با گفتار و زبان مشکل دارند. این کودکان اغلب صحبت کردن را دیر شروع می‌کنند.

 

علائم ارتباطات غیر کلامی

علائم ارتباطات غیر کلامی

  • از تماس چشمی خودداری می‌کنند
  • از بیان صورت طوری استفاده می‌کنند که با آنچه می‌گویند مطابقت ندارد
  • حالت چهره، تون صدا و حرکات دیگران را متوجه نمی‌شوند
  • حرکات بدن بسیار کمی (مانند اشاره) دارند. ممکن است مانند سرماخوردگی یا "شبیه ربات" باشد.
  • به طور غیرمعمول نسبت به مناظر، بوها، بافت‌ها و صداها واکنش نشان می‌دهند. ممکن است به ویژه در برابر صداهای بلند حساس باشند. همچنین ممکن است نسبت به افرادی که وارد / خارج می‌شوند و همچنین به تلاش دیگران برای جلب توجه او پاسخی ندهند.
  • پاسچر غير طبيعي دارند، حرکات آن‌ها ناموزون است، یا به طرز عجیب و غیرعادی حرکت می‌کنند (به عنوان مثال، بر روي نوک انگشتان خود راه می‌روند)

کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در استفاده از نشانه‌های غیر کلامی ظریف و استفاده از زبان بدن مشکل دارند. این امر " تعامل اجتماعی" را برای آن‌ها بسیار دشوار می‌کند.

علائم انعطاف پذیری

علائم انعطاف پذیری

  • یک روتین سفت و سخت را دنبال می‌کند (به عنوان مثال، اصرار دارد که مسیری مشخص را برای رفتن به مدرسه طی کند)
  • در تطبیق با هرگونه تغییر در برنامه یا محیط مشکل دارد (به عنوان مثال، در صورت تغییر مکان مبلمان یا خوابیدن در زمان دیگری غیر از زمان همیشگی عصبی می‌شود)
  • وابستگی عجیبی به اسباب بازی‌ها یا اشیاء عجیب مانند کلید، سوئیچ یا باندهای لاستیکی دارد. با وسواس وسایل خود را می‌چیند تا آن‌ها را با نظم خاصی مرتب کند.
  • به موضوعات محدودی علاقه نشان می‌دهد. این موضوعات اغلب شامل اعداد یا نمادها هستند (به عنوان مثال، حفظ کردن و گفتن اطلاعات در مورد نقشه‌ها، برنامه‌های قطار یا آمار ورزشی)
  • مدت زمان طولانی را صرف تماشای اشیاء متحرک مانند پنکه سقفی می‌کند یا بر روی یک قسمت خاص از یک شی مانند چرخ‌های یک ماشین اسباب بازی تمرکز می‌کند
  • بارها و بارها یک کار یا حرکت را تکرار می‌کند، مانند کف زدن، تکان خوردن نوسانی یا چرخیدن (معروف به رفتار خود تحریکی یا "تحریک کننده"). برخی محققان و پزشکان معتقدند که این رفتارها ممکن است کودکان مبتلا به اوتیسم را بیشتر از تحریک آن‌ها تسکین دهد.

کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم اغلب در رفتارها، فعالیت‌ها و علایق خود محدود، انعطاف ناپذیر و حتی وسواسی هستند.

رفتارهای محدود و تکراری متداول

  • کف زدن
  • حرکت به عقب و جلو
  • چرخش در یک دایره
  • تکان دادن انگشت
  • کوبیدن سر
  • خیره شدن به چراغ‌ها
  • حرکت دادن انگشتان در مقابل چشم
  • ضربه زدن با انگشتان
  • ضربه زدن به گوش
  • خراش دادن
  • چیدن اسباب بازی‌ها
  • چرخاندن اشیاء
  • چرخاندن چرخ
  • تماشای اشیاء متحرک
  • روشن و خاموش کردن نور
  • تکرار کلمات یا صداها

والدین چگونه می‌توانند علائم هشدار دهنده را شناسایی کنند


به عنوان والدین، شما در بهترین موقعیت هستید تا اولین نشانه‌های هشدار دهنده اوتیسم را شناسایی کنید. شما فرزند خود را بهتر از هر کس دیگر می‌شناسید و رفتارها و حرکاتی را زیر نظر دارید که یک پزشک متخصص اطفال در یک ویزیت سریع پانزده دقیقه‌ای ممکن است فرصتی برای دیدن آن‌ها نداشته باشد. متخصص اطفال فرزند شما می‌تواند شریک ارزشمندی باشد اما اهمیت مشاهدات و تجربه خود را دست کم نگیرید. نکته اصلی این است که خودتان را آموزش دهید تا بدانید که چه چیزی معمولی است و چه چیزی نیست.

رشد فرزندتان را کنترل کنید

رشد فرزندتان را کنترل کنید

اوتیسم انواع مختلفی از تاخیرهای رشدی را شامل می‌شود. بنابراین توجه دقیق به اینکه چه زمانی کودک شما در حال رسیدن به نقاط عطف اجتماعی، عاطفی و شناختی است، یک روش مؤثر برای کشف زود هنگام این مشکل است. در حالی که تأخیرهای رشدی به خودی خود به اوتیسم اشاره نمی‌کنند، اما ممکن است احتمال ابتلا به آن را افزایش دهند.

اگر نگران هستید

هر کودکی با سرعتی متفاوتی رشد می‌کند. بنابراین اگر کودک شما کمی دیر شروع به صحبت کردن یا راه رفتن کند، جای نگرانی نیست. وقتی صحبت از رشد سالم است، طیف گسترده‌ای از اتفاقات "معمولی" وجود دارد. اما اگر فرزند شما به نقاط عطفی رشد مربوط به سن و سال خود نرسیده است، یا به چیزی مشکوک هستید، فوراً نگرانی‌های خود را با پزشک فرزند خود در میان بگذارید. صبر نکنید.

روش انتظار و مشاهده را قبول نکنید

 به والدین نگران گفته می‌شود "نگران نباشید" یا "صبر کنید و ببینید". اما انتظار بدترین کاری است که می‌توانید انجام دهید. شما با صبر کردن در سنی که فرزند شما بهترین فرصت را برای بهبود دارد، وقت با ارزش خود را از دست می‌دهید. علاوه بر این، تأخیر در رشد چه ناشی از اوتیسم باشد و یا عوامل دیگر، به هر حال این کودکان خود به خود بهبود نمی‌یابند و برای رشد مهارت‌های به تاخیر افتاده خود به کمک بیشتر و معالجه هدفمند نیاز دارند.

به غرایز خود اعتماد کنید

 در حالت ایده‌آل، پزشک فرزند شما نگرانی‌های شما را جدی می‌گیرد و ارزیابی کاملی را برای تشخیص اوتیسم یا سایر تاخیرهای رشدی انجام می‌دهد. اما گاهی اوقا ، حتی پزشکان نیز علائم هشداردهنده را دست کم می‌گیرند. اگر پزشکان به شما می‌گوید که اشتباه می‌کنید، به حرف دل خود گوش دهید. به پزشک دیگری مراجعه کنید، نظر او را هم بپرسید، یا به یک متخصص رشد کودک مراجعه کنید.

اگر نگران هستید، چه کاری باید انجام دهید


اگر فرزند شما در رشد خود تاخیر دارد، یا اگر سایر علائم هشداردهنده مربوط به اوتیسم را مشاهده کرده‌اید، بلافاصله قرار ملاقاتی را با متخصص کودک خود تعیین کنید. در حقیقت، به طور کلی خوب است که کودک شما توسط پزشک معاینه شود، حتی اگر به نقاط عطف رشد خود رسیده باشد. پزشکان توصیه می‌کنند که همه کودکان غربالگری روزمره و همچنین غربالگری اختصاصی برای اوتیسم را در سن 9 ، 18 و 30 ماهگی انجام دهند.

برنامه غربالگری اوتیسم

برنامه غربالگری اوتیسم

تعدادی ابزار غربالگری تخصصی برای شناسایی کودکان در معرض ابتلا به اوتیسم ایجاد شده است. بسیاری از این ابزارهای غربالگری سریع و ساده هستند و شامل سوالات بله یا خیر یا چک لیست علائم هستند. پزشک متخصص اطفال همچنین باید نظرات شما را در مورد رفتار فرزندتان دریافت کند.

به یک متخصص رشد مراجعه کنید

 اگر متخصص اطفال در طی غربالگری علائم احتمالی اوتیسم را تشخیص دهد، باید کودک شما برای ارزیابی جامع تشخیصی به پزشک متخصص مراجعه کند. از ابزارهای غربالگری نمی‌توان برای تشخیص استفاده کرد، به همین دلیل ارزیابی بیشتری لازم است. یک متخصص می‌تواند تعدادی آزمایش انجام دهد تا مشخص شود کودک شما مبتلا به اوتیسم است یا خیر. اگرچه بسیاری از پزشکان قبل از 30 ماهگی این اختلال را تشخیص نخواهند داد، اما آن‌ها می‌توانند از تکنیک‌های غربالگری استفاده کنند تا مشخص شود چه موقع دسته‌ای از علائم مرتبط با اوتیسم وجود دارد.

به دنبال خدمات مداخله‌ای زودهنگام باشید

روند تشخیصی برای اوتیسم کار سختی است و بعضی اوقات ممکن است مدتی طول بکشد. اما به محض اینکه کودک شما دچار تاخیر در رشد شود، می‌توانید درمان را شروع کنید. از پزشک خود بخواهید تا شما را به خدمات مداخله‌ای زودهنگام ارجاع دهد. مداخله اولیه یک برنامه بودجه فدرال برای نوزادان و کودکان نوپا است. کودکانی که چندین علائم هشدار دهنده اولیه را نشان می‌دهند ممکن است دچار تاخیر در رشد شوند. این کودکان، چه تمام علائم اوتیسم را داشته باشند و چه نداشته باشند، از مداخله اولیه بهره‌مند می‌شوند. به عبارت دیگر، خطر بیشتری در انتظار و مشاهده نسبت به مداخله زودهنگام وجود دارد.